Op 5 februari organiseerde de NVLR (Nederlandse Vereniging van Levensmiddelenrecht) een studiemiddag over contaminanten in levensmiddelen: wat heeft 33 jaar Europese kaderwetgeving ons gebracht? Vanuit handhaving, laboratorium, handel en advocatuur werd besproken hoe regels, meetdata en praktijk elkaar raken en soms ook wringen. MVO nam deel aan deze studiemiddag in Arnhem.

33 jaar contaminantenbeleid

In ruim drie decennia is het Europese contaminantenbeleid uitgegroeid tot een verfijnd, maar ook complex systeem. Wat begon als een kader voor voedselveiligheid raakt vandaag de dag aan meetonzekerheid, internationale handel en uiteenlopende uitvoeringspraktijken. De NVLR-studiemiddag maakte zichtbaar hoezeer deze elementen met elkaar zijn verweven - en waarom dialoog tussen alle betrokken partijen essentieel blijft.

Vanuit de deelnemers

Bob Duijnhouwer (NVWA) schetste het overzicht van contaminanten en wetgeving en benadrukte dat voedselveiligheid zelden zwart-wit is. Zijn vergelijking bleef hangen: zoals een politieagent niet alleen naar de maximumsnelheid kijkt maar ook naar de omstandigheden, vraagt ook handhaving om context, risicogerichtheid en proportionaliteit.

Gerard Kramer (Nutrilab) liet zien wat er achter een meetwaarde zit. Meten is weten, maar meten is óók: een representatief monster nemen, homogeniseren, de juiste methode kiezen en meetonzekerheid goed duiden. Juist rond limieten of actielimieten kan die onzekerheid grote gevolgen hebben voor interpretatie en besluitvorming.

Marijn Albus (Verstegen Spices & Sauces) deelde ervaringen uit de internationale specerijenhandel en wees op praktische knelpunten zoals verschillen in monstername, drogingsfactoren, tijdlijnen en uiteenlopende nationale benaderingen binnen de EU.

Tot slot besprak Marco Balhuizen (Nysingh) relevante jurisprudentie: actielimieten zijn signaalwaarden en geen harde wettelijke normen. Beslissingen moeten altijd goed gemotiveerd en proportioneel zijn, met expliciete aandacht voor meetonzekerheid en blootstelling.

Discussie

In de discussies werd erkend dat handhaving soms kritisch wordt bekeken, maar ook dat toezichthouders zoeken naar werkbare instrumenten in situaties zonder vaste normen. Daarbij werd de oliën- en vettensector genoemd als voorbeeld van constructieve uitwisseling over dossiers als MOSH/MOAH en 3-MCPD, gericht op realistische benaderingen die de volksgezondheid dienen.